Nog heel even geduld, svp.

Toch straf dat deze blog de afgelopen week, tijdens de "intermission" waarin mijn pc door een of ander virus werd getroffen, nog nooit zoveel bezoekers tegelijk heeft gehad. Lezers, laat gerust een bericht achter, ik heb inmiddels de instellingen voor het posten van replies in orde gebracht.

Ik zit in het midden van een verhuis, dus op een volwaardige blog-entry is het nog even wachten. Maar aangezien ik het vorige keer had over de Diamond Awards post ik dit volgende heel snel. Weet alleen niet zeker of het 1988 of 1989 was. al wat ik weet is dat het dak er af ging toen Bros op voorgenoemd event speelde. Ik heb dat nog wel ergens op VHS staan, nu ik er aan denk...

Pauze

PC is in de shop. Compleet om zeep wegens een of ander zwaar virus. En ik die dan nog zo voorzichtig is...

Tune in binnen een tweetal weken voor een nieuwe blog-entry.

I leave you with this...

Februari 1988

 

De week van de middelmatige komedies. Mediokere komedie n°1: Stakeout met Richard Dreyfuss, Emilio Estevez, Madeleine Stowe en Aidan Quinn. Synopsis : Dreyfuss en Estevez zijn flikken die de vriendin van een ontsnapte crimineel moeten bespieden, Dreyfuss wordt verliefd op de vriendin, bandiet komt thuis, ambras, arrest, einde. So far, so cliché. Estevez heeft me nooit 100% kunnen overtuigen als acteur, zijn stem draagt niet en zijn houding is te houterig. Hier wordt hij zonder enige moeite upstaged (is "overtroefd" hier een adekwate vertaling voor?) door Dreyfuss. De volledige film werd in zeer goeie kwaliteit, zowel audio als video, op YT gepost. N.B.: Zes jaar later werd de totaal onnodige sequel "Another stakeout" uitgebracht waarin de immer irritante Rosie O'Donnell het flikkenteam mocht vervoegen. The horror...

Mediokere komedie n°2 : Nadine met Jeff Bridges en Kim Basinger. Je zou denken dat het samenbrengen van deze twee goeduitziende en getalenteerde acteurs, die trouwens een natuurlijke chemie hebben zoals blijkt uit onderstaand filmpje, vonken zou geven maar hun personages in deze film zijn zo uitermate dom dat het moeilijk is om sympathie op te brengen. Een typisch Amerikaanse screwball-komedie bevolkt met typisch Texaanse, ergo simpele, personages. 

No way out in Ciné Rex was een meer dan degelijke thriller. Knap geschreven, uitermate spannend en met zeer overtuigende vertolkingen van Gene Hackman, Sean Young en zelfs van Kevin Costner. Nu nog altijd de moeite om nog eens op te diepen. Ware het niet dat deze film in onze contreien nergens op dvd te vinden is...

Dé thrillride voor een 13-jarige knaap was ongetwijfeld The lost boys. Actie, humor, vampieren, een streepje gore en een kickass soundtrack. Meer moet dat niet zijn. Niet in Vendôme bekeken, eerder in Calypso.

Pure 80's gold...

1988 met vliegende start

1988 zou niet alleen een goed jaar worden voor het bioscoopbezoek in Antwerpen, het zou ook de eerste keer zijn dat ik het Festival van de Fantastische film in Brussel bezocht. Een traditie die tot heden zelfs, jaarlijks terug zou keren. Of deze traditie na de editie van 2012 nog in ere zal worden gehouden is een grote vraag aangezien het festival, zoals vele culturele organisaties tegenwoordig, te kampen heeft met de financiële crisis. Dit vertaalt zich niet alleen in overdreven hoge prijzen voor tickets en consumpties, zeker in vergelijking met de jaren daarvoor, maar ook in minder grote namen invitégewijs. Met uitzondering in 2011, toen genre-icoon John Landis was overgevlogen om niet alleen zijn "Burke and Hare" te promoten maar ook om als "Ridder in de Orde van de Raaf" benoemd te worden. Een gebeurtenis die me een aantal zeer geslaagde foto's opleverde. Doch dit terzijde.

Let's start the review, shall we?

Na een volledig jaar "A room with a view" op de affiche te hebben gehad werd het filmbezoekend publiek opnieuw opgezadeld met een Merchant -Ivory produkt in de vorm van "Maurice". Deze keer eens niet over smachtende deernes in veel te strakke corsetten, maar over een delikater onderwerp nl. de "herenliefde". Hugh Grant die hijgerig wordt bij het bekijken van James Wilby's bod? I think I'll pass...

De late jaren 80 waren topjaren voor Mickey Rourke. Zijn "lucky streak" zou ongeveer duren tot de cult classic "Harley Davidson and the Marlboro Man". Tussen "Homeboy" en "Barfly" maakte hij "A prayer for the dying". Hierin speelt hij een IRA-activist die per ongeluk bij een aanslag een volle schoolbus opblaast. Hij vlucht naar Londen en om uit handen van de IRA te blijven biedt een locale gangsterbaas de nodige hulp, maar voor een zware prijs. Een absolute topcast met o.a. Bob Hoskins, Liam Neeson en een bikkelharde Alan Bates als de London mob boss. Het is altijd een gok om een Amerikaan een Schotse tongval te doen gebruiken, maar Rourke kwijt zich met verve van de taak. De volledige film werd net vorige maand op YT gepost.

"Dragnet" werd door de redactie van de A.U.B. omgedoopt tot "De inpikkers". Heerlijk. Ik was deze film in augustus van het jaar daarvoor reeds in Miami gaan bekijken tijdens mijn vakantie in Florida. Dit zou mijn eerste en enige bezoek worden aan de U.S. en ik moest en zou een echte Amerikaanse cinemazaal van de binnenkant gezien hebben. Het cliché van luidruchtige audience participation is zeker niet uit de lucht gegrepen, noch het cliché dat de meest verbale cinemabezoekers de African Americans zijn. Een ervaring.
De film is okee, zij het vrij idioot, maar ik heb de indruk dat men met enige voorkennis van de teevee-reeks hier nog meer uit haalt. Tom Hanks en Dan Aykroyd zijn echter perfect gecast. 

Idioot genoeg?

Scholen vol onhandelbare jeugd is iets waar bij ons pas de laatste jaren vaker over gepraat wordt. In 1987 was dit in Amerika reeds meer de regel dan de uitzondering als men films als Class of 1984 en The Principal moest geloven. Metro II gaf de mogelijkheid deze problematiek up close en personal mee te maken. Ook met Louis Gossett Jr. Volledige film terug te vinden op YT. 

Niet gezien en best wel interessant, Maladie d'amour met de extreem appetijtelijke Nastassia Kinski.