Memoires van een cinemaganger (part 2)
dinsdag 29 oktober 2013
woensdag 24 april 2013
Februari 1986 - Geen scan, wel overpeinzingen
Meer en meer begon ik op mijn eentje naar de cinema te
gaan, als 11/12-jarige knaap was ik de koning te rijk. "Vingde da na ni
appetaant oem alien te gaan?" Vroegen mijn ouders steeds. Ik had niet
liever, niemand om rekening mee te moeten houden, je ging zo dicht bij het
scherm zitten als je maar wou, niemand die de aandacht van de film kon
afleiden. Dit was ook "mijn" stad en dit waren "mijn"
zalen, mijn biotoop waar ik elke week kon genieten van de impulsen rondom mij.
Toen was er, voor mij althans, helemaal geen sprake van verzuring, geen gevoel
van onveiligheid. Een uitgebreide wandeling maken voor of na de film was een
avontuur, ik genoot niet alleen van de beweging, ik wou ook elke vierkante
meter van mijn stad leren kennen. Met ouder worden leer je ook andere Belgische
steden al dan niet grondig kennen, maar het is en blijft een onbetwistbaar feit
dat er geen enkele stad zoals antwerpen bestaat. Of heeft bestaan, want het
staat al even goed buiten kijf dat Antwerpen in de laatste 15 jaar stukje bij beetje
zijn charme is verloren. En dan krijg je verzuring, bitterheid, ontgoocheling.
En niet alleen bij mij...
Als je er bij stilstaat hebben de Antwerpenaren toch veel
te danken aan die knuffelmegalomaan Heylen. Hij was het die sinds
negentien*bloody*vijfendertig (!) het gezicht van de stad Antwerpen schiep.
Heylen en niet te vergeten alle medewerkers, van de programmeurs op de
hoofdzetel tot de ouvreuses van de BTW-zalen.
Tot zover de sfeerschepping, op naar de reviews van
februari 19*bloody*86.
The heavenly kid hapt makkelijk weg : kluchtig, luchtig,
geen grote acteerprestaties, uiteindelijk een leuk zondagmiddagfilmpje. De film
gaat over Bobby (Lewis Smith), een tiener die rond 1956 omkomt bij een 'chicken
race'. Hij kan vervolgens niet in de hemel komen voordat hij in 1986 nog enig
goed werk op aarde heeft verricht. Dit "goed werk" bestaat er uit een
typische square loser aan een lief te doen geraken. Ook leuk aan deze film is
dat Richard Mulligan, komisch acteur uit o.a. De televisiereeksen Soap en Empty
nest hier de rol vertolkt van een ultracoole guardian angel. Veel te vroeg
heengegaan ook, die Mulligan. Premiere voor Belgie in cine Metro, maar al even
snel terug weg als ie gekomen was.
Van Rocky 4 in cine Sinjoor heb ik vooral de soundtrack
onthouden. Van de film een pak minder eigenlijk. Dolph Lundgren, Stallone,
trainingmontage, toernooi, Rocky wint. So far, so formula. Maar daartussen wel
de, bij nader inzien wel extreem patriotische, superhit Living in America van
James *huh* Brown. Biij het terugzien van de bijbehorende videoclip kom ik tot
de constatering dat heel de film eigenlijk een pro-USA pamflet is. En dan nog
op zo'n typische, luide, in your face-manier.
Nog (steeds) niet gezien :
Honeymoon/Lune de miel met Nathalie Baye en John Shea.
Trailer alleen te vinden op Videodetective :
Plenty van Fred Schepisi met o.a. Meryl Streep, Charles
Dance, Sam Neill en als ik op de trailer moet afgaan een zeer slecht acterende
Sting. Ziet er best de moeite uit, maar zeer moeilijk te vinden.
Target van Arthur Penn met Gene Hackman en Matt Dillon.
En ondanks een grote Woody Allen fan te zijn heb ik nog
steeds Purple rose of Cairo niet gezien. Grootste reden hiervoor is de immer
irritante Mia Farrow.
donderdag 21 maart 2013
dinsdag 26 februari 2013
Cinema Calypso I, II, III en Calypso Zoo
In 1973 startte de Nederlandse Calypsogroep met drie zalen op de hoek van de De Keyserlei en de Quellinstraat. Hoewel dit "cinemacomplex" geen deel was van het
Heylen-imperium haalde deze bioscoopzalen een gigantisch aantal bezoekers en dit vooral omdat er regelmatig films geprogrammeerd werden die niet in het Rex-concern draaiden. Niet alleen de geprogrammeerde films zijn besprekenswaardig maar ook de bijzondere architectuur van de 3 zalen
en de indeling van het gebouw zelf.
Eerst een beetje geschiedenis : Als men in 1973 al van 3 cinemaschermen in eenzelfde complex sprak, was dit al een "multiplex". Een gat in de markt dus. In 1986 wordt Calypso niet alleen overgenomen door de beruchte Superclub-keten, maar worden er vernieuwingen gemaakt aan alle zalen én worden twee cinemazalen aan het Astridplein erbij gehaald om aan een mooi totaal van 5 schermen te komen. Die twee nieuwe zalen aan de Antwerpse Zoo worden omgedoopt tot ... Calypso ZOO. En dan is er nog een hele nageschiedenis met Erik Kloeck.
Uit de Flickr-page http://www.flickr.com/photos/truusbobjantoo/ heb ik volgende korte historie gehaald : "Calypso was opened in 1973 in a building which previously housed the Crosly-Trocadéro (1920). It had three screens with 70mm. The cinema was the first multiplex in Antwerp and was set up by Dutch cinema entrepreneur Piet Meerburg and Erich Emmer, challenging the cinema monopoly of Georges Heylen. In 1986 Calypso was taken over by video renting chain Superclub, who also took over Cinema Royale and split these screens up in two more Calypso cinema auditoria, called Calypso Zoo. When Superclub got into trouble, the Calypso cinemas were sold to Cartoons owner Eric Kloeck. When the Rex concern of Heylen went bankrupt in 1993, Kloeck had a monopoly in Antwerp with Calypso, Century (the former cinemas Tijl, Wapper and Brabo), and Cartoons. When the first megaplex opened in the outskirts of Antwerp (Metropolis), Kloeck closed Century and sold Calypso to Gaumont, who were then building their own megaplex on the territory of the former cinemas Rex, Metro and Ambassades. In 2000 Gaumont sold their Antwerp cinemas to UGC, while Calypso closed. It was rebuilt in 2002-3 and now houses a bank, with a fastfood on the ground floor."
This about sums it up...
Het doel van deze blog is nog steeds de ervaring terug op te roepen van de zalen zelf en Cinema Calypso heeft altijd een zeer bijzondere uitstraling gehad in mijn opinie. Een typisch strakke, Hollandse vormgeving met toch een gezellig tintje door de alomtegenwoordige bruine tapis plain.
Bij het opdiepen van documentatie heb ik een reeks bijlagen gevonden van Gazet van Antwerpen naar aanleiding van het honderdjarig bestaan van de cinema. Natuurlijk was het onmogelijk om iets in te scannen dat de grootte heeft van een blad gazet maar ik heb het segmentje over Calypso er uit kunnen halen.
Via de blog van Alfons Van Camp (http://blog.seniorennet.be/alfonsvc/archief.php?ID=166134) heb ik nog een betere foto gevonden van de gevel.
Dubbele (driedubbele?) deuren aan weerskanten van de ticketbalie en uiterst rechts het uitstalraam met de foto's en affiches van de films die vertoond werden. Bij het binnenkomen was het eerste wat opviel "bruin". Alles was voor zover ik me kon herinneren bruin. In de hal binnengekomen had je links nog een uitstalraam met foto's en affiches en recht voor je de kleine snoep- en drankenbalie. Uiterst rechts de trap naar Calypso 3, naast de trap de dubbele deur om naar Calypso 2 af te dalen en rechtdoor was de ellenlange trap die naar Calypso 1 leidde. Calypso 3 was van deze zalen voor mij persoonlijk de gezelligste. Ik heb er met veel plezier de Chevy Chase-vehikels verslonden en de zaal ademde een cosy sfeertje uit. In Calypso 2 heb ik de rumoerigste cinemagangers meegemaakt en Calypso 1, laten we zeggen dat ik nooit heb gesnapt dat er zoveel zetels nodig waren voor zo'n pietluttig schermpje. Wel een memorabel moment in zaal 1 was het gehuil en gebleit dat werkelijk overal in de zaal weerklonk bij de vertoning van E.T. Als kleine snotter kon ik er niet bij dat iedereen zich zo kon laten meeslepen door iets wat op een doek geprojecteerd werd. En dan nog op zo'n KLEIN doek! Laatste film die ik ooit in Calypso zag zal waarschijnlijk Alan Rudolph's "Mrs Parker & the vicious circle zijn.
Calypso 2 met de soms zeer verraderlijke afdaling hier rechts in beeld.
Calypso 1. En u begrijpt wat ik bedoel met mijn beschrijving. Helemaal onbegrijpbaar waren de rijen zetels helemaal achteraan naast de projectiecabine. Waarschijnlijk gereserveerd voor het publiek dat niet zo zeer voor de film kwam, maar eerder geen hotelkamer kon permitteren.
Nog een ding wat me is bijgebleven waren die typische psychedelische motiefjes op de muren. In afwachting tot de film begon heb ik me meermaals op vergaapt... De belichting in zaal 1 was te luttel om het programmablaadje te kunnen ontcijferen.
Ondanks alle negatief klinkende commentaar heb ik niets als goeie herinneringen aan de Calypso-zalen. En zeker over Calypso Zoo. Bijna elke film die ik daar heb bekeken leek voor mij alleen geprojecteerd te worden aangezien ik bijna iedere keer de ENIGE kijker in de zaal was. Heel bevreemdend soms, vooral als men iets als "The quiet earth" ging bekijken, een film over een "last man on earth".
Spijtig dat ik nergens op het net dat aankondigingsfilmpje van Calypso vind. Bij het begin van elke vertoning had je een korte animatie van het Calypso-logo vergezeld van een typisch 70's rock/disco-riedeltje.
Speaking of riedeltjes, ik herinner me net dat de clip voor The sound of C van Confetti's gedraaid werd pal op het kruispunt van de Keyserlei en de Quellinstraat. Blijkbaar stonden Moonwalker, The beast of war en Betrayed toen op de programmatie bij Calypso. Op 1.31 zie je duidelijk de pancartes.
Dat is nog zoiets, die drie vierkante borden met afgeronde hoeken waarop de films per zaal werden aangekondigd domineerden zeker het zicht op dit kruispunt.
Welke films herinner ik me gezien te hebben in Calypso? From the top of my head een lijstje...
En meteen ook die heerlijke soundtrack aangeschaft...
En dan zitten we nog maar aan 1987... Meer over de films van Ciné Calypso in een volgende blog.
Eerst een beetje geschiedenis : Als men in 1973 al van 3 cinemaschermen in eenzelfde complex sprak, was dit al een "multiplex". Een gat in de markt dus. In 1986 wordt Calypso niet alleen overgenomen door de beruchte Superclub-keten, maar worden er vernieuwingen gemaakt aan alle zalen én worden twee cinemazalen aan het Astridplein erbij gehaald om aan een mooi totaal van 5 schermen te komen. Die twee nieuwe zalen aan de Antwerpse Zoo worden omgedoopt tot ... Calypso ZOO. En dan is er nog een hele nageschiedenis met Erik Kloeck.
Uit de Flickr-page http://www.flickr.com/photos/truusbobjantoo/ heb ik volgende korte historie gehaald : "Calypso was opened in 1973 in a building which previously housed the Crosly-Trocadéro (1920). It had three screens with 70mm. The cinema was the first multiplex in Antwerp and was set up by Dutch cinema entrepreneur Piet Meerburg and Erich Emmer, challenging the cinema monopoly of Georges Heylen. In 1986 Calypso was taken over by video renting chain Superclub, who also took over Cinema Royale and split these screens up in two more Calypso cinema auditoria, called Calypso Zoo. When Superclub got into trouble, the Calypso cinemas were sold to Cartoons owner Eric Kloeck. When the Rex concern of Heylen went bankrupt in 1993, Kloeck had a monopoly in Antwerp with Calypso, Century (the former cinemas Tijl, Wapper and Brabo), and Cartoons. When the first megaplex opened in the outskirts of Antwerp (Metropolis), Kloeck closed Century and sold Calypso to Gaumont, who were then building their own megaplex on the territory of the former cinemas Rex, Metro and Ambassades. In 2000 Gaumont sold their Antwerp cinemas to UGC, while Calypso closed. It was rebuilt in 2002-3 and now houses a bank, with a fastfood on the ground floor."
This about sums it up...
Het doel van deze blog is nog steeds de ervaring terug op te roepen van de zalen zelf en Cinema Calypso heeft altijd een zeer bijzondere uitstraling gehad in mijn opinie. Een typisch strakke, Hollandse vormgeving met toch een gezellig tintje door de alomtegenwoordige bruine tapis plain.
Bij het opdiepen van documentatie heb ik een reeks bijlagen gevonden van Gazet van Antwerpen naar aanleiding van het honderdjarig bestaan van de cinema. Natuurlijk was het onmogelijk om iets in te scannen dat de grootte heeft van een blad gazet maar ik heb het segmentje over Calypso er uit kunnen halen.
Via de blog van Alfons Van Camp (http://blog.seniorennet.be/alfonsvc/archief.php?ID=166134) heb ik nog een betere foto gevonden van de gevel.
Dubbele (driedubbele?) deuren aan weerskanten van de ticketbalie en uiterst rechts het uitstalraam met de foto's en affiches van de films die vertoond werden. Bij het binnenkomen was het eerste wat opviel "bruin". Alles was voor zover ik me kon herinneren bruin. In de hal binnengekomen had je links nog een uitstalraam met foto's en affiches en recht voor je de kleine snoep- en drankenbalie. Uiterst rechts de trap naar Calypso 3, naast de trap de dubbele deur om naar Calypso 2 af te dalen en rechtdoor was de ellenlange trap die naar Calypso 1 leidde. Calypso 3 was van deze zalen voor mij persoonlijk de gezelligste. Ik heb er met veel plezier de Chevy Chase-vehikels verslonden en de zaal ademde een cosy sfeertje uit. In Calypso 2 heb ik de rumoerigste cinemagangers meegemaakt en Calypso 1, laten we zeggen dat ik nooit heb gesnapt dat er zoveel zetels nodig waren voor zo'n pietluttig schermpje. Wel een memorabel moment in zaal 1 was het gehuil en gebleit dat werkelijk overal in de zaal weerklonk bij de vertoning van E.T. Als kleine snotter kon ik er niet bij dat iedereen zich zo kon laten meeslepen door iets wat op een doek geprojecteerd werd. En dan nog op zo'n KLEIN doek! Laatste film die ik ooit in Calypso zag zal waarschijnlijk Alan Rudolph's "Mrs Parker & the vicious circle zijn.
Calypso 2 met de soms zeer verraderlijke afdaling hier rechts in beeld.
Calypso 1. En u begrijpt wat ik bedoel met mijn beschrijving. Helemaal onbegrijpbaar waren de rijen zetels helemaal achteraan naast de projectiecabine. Waarschijnlijk gereserveerd voor het publiek dat niet zo zeer voor de film kwam, maar eerder geen hotelkamer kon permitteren.
Nog een ding wat me is bijgebleven waren die typische psychedelische motiefjes op de muren. In afwachting tot de film begon heb ik me meermaals op vergaapt... De belichting in zaal 1 was te luttel om het programmablaadje te kunnen ontcijferen.
Ondanks alle negatief klinkende commentaar heb ik niets als goeie herinneringen aan de Calypso-zalen. En zeker over Calypso Zoo. Bijna elke film die ik daar heb bekeken leek voor mij alleen geprojecteerd te worden aangezien ik bijna iedere keer de ENIGE kijker in de zaal was. Heel bevreemdend soms, vooral als men iets als "The quiet earth" ging bekijken, een film over een "last man on earth".
Spijtig dat ik nergens op het net dat aankondigingsfilmpje van Calypso vind. Bij het begin van elke vertoning had je een korte animatie van het Calypso-logo vergezeld van een typisch 70's rock/disco-riedeltje.
Speaking of riedeltjes, ik herinner me net dat de clip voor The sound of C van Confetti's gedraaid werd pal op het kruispunt van de Keyserlei en de Quellinstraat. Blijkbaar stonden Moonwalker, The beast of war en Betrayed toen op de programmatie bij Calypso. Op 1.31 zie je duidelijk de pancartes.
Dat is nog zoiets, die drie vierkante borden met afgeronde hoeken waarop de films per zaal werden aangekondigd domineerden zeker het zicht op dit kruispunt.
Welke films herinner ik me gezien te hebben in Calypso? From the top of my head een lijstje...
En meteen ook die heerlijke soundtrack aangeschaft...
En dan zitten we nog maar aan 1987... Meer over de films van Ciné Calypso in een volgende blog.
Abonneren op:
Posts (Atom)