April 1988

"Zoeken naar Eileen" ging in Première in Cine Tijl en ging in roulatie in Cine Odeon. Deze film, gebaseerd op het succesvol boek van Leon de winter wordt best geklasseerd als een "Nederlands romantisch drama". 3 woorden die me toen verzekerden dat ik dit best aan me voorbij kon laten gaan. Wel een mooie meid, die Lysette Anthony, maar niet genoeg om een 90 minuten durende stationsroman voor te ondergaan. Ook dat onvermijdelijke "Inglish vit ey dutsj accent" blijf ik gruwelijk vinden. Gruwelijk, maar zo heerlijk om schaamteloos te imiteren. Vooral als er Nederlanders in de buurt zijn. Patsofilm heeft wel toffe beelden van het bezoek van de twee hoofdacteurs aan Antwerpen en Brussel.

Frantic van Roman Polanski met Harrison Ford en Emannuelle "I screw Roman, he gives me role in next movie" Seigner heb spijtig genoeg pas jaren later op VHS kunnen bekijken. Frantic is een zeer geslaagde Hitchcockiaanse film noir, met een excellente Ford als een dokter die met zijn vrouw voor een medisch seminarie Parijs bezoekt, waarop zij plots spoorloos verdwijnt. Om haar op het spoor te komen moet Ford infiltreren in de criminele onderwereld van the "city of lights". Één enkel ding belet deze film van een classic te worden en dat is het onbeholpen acteren van Seinger.

Saigon/Off limits was een degelijke detective-thriller, niets meer, niets minder. Wel een zeer opmerkelijke cast : Willem Dafoe, Gregory Hines, Fred Ward, Scott Glenn, Amanda Pays,... A good enough timewaster, zoals ze zeggen. Wel helemaal niks van terug te vinden op YT buiten een crappy trailer in Castellano.

Film van de week is zonder twijfel Best seller met James Woods en Brian Dennehy. Hierin speelt Dennehy de schrijver van populaire crime novels die door Woods, een psychopatische ex-hitman, onder druk wordt gezet om zijn memoires neer te pennen. Woods' vroegere bazen zijn hier op z'n minst gezegd niet mee gediend en sparen geen moeite om dit te verhinderen. Pure suspense en knappe vertolkingen van beide leads.
 

Eind Maart 1988

"Amsterdamned, Amsterdamned, this is Amsterdamned." - Lois Lane op de aftiteling van de gelijknamige film.

Diepgaande lyrics these are not. Perfect dus voor de ultieme kitsch-horror van Dick Maas' pulpfest Amsterdamned. Hilarische en onnatuurlijk klinkende dialogen, acteer"prestaties" die nooit het niveau van het amateurtheater overstijgen en gore uit de carnavalswinkel, een festijn voor de liefhebbers van de B-film dus. Op zoek naar een soortgelijk vehikel? Check dan "Intensive Care" uit 1991, met niemand minder dan onze eigenste "pretty boy with the golden tonsils" Koen Wouters. Op YT staat Maas' volledige film gepost, inclusief Engelse ondertiteling welke de fun-factor alleen maar vermenigvuldigt met 10. Nooit geweten dat de Engelse vertaling voor "Schijtlul" "Toast cock" was. Makes sense...

De eerste versie van "Man on fire" speelde in Rex-club. Van de Tony Scott versie met Denzel Washington en Dakota Fanning ben ik fan, daarom heb ik deze vroege versie een aantal jaar geleden op VHS opgesnord en een kans gegeven. Maar door het feit dat dit duidelijk een Frans-Italiaanse co-productie is, wat wil zeggen dat ondanks de Amerikaanse cast er op een Europese manier gefilmd werd, vind ik deze veel minder geslaagd dan de versie uit 2004. Veel heeft ook te maken dat ik Scott Glenn een veel minder engagerende acteur vind dan Washington. De film staat in delen op YT gepost, laat gerust je mening achter...

"White Mischief " van Michael Radford was voor mij in 1988 meer mooie plaatjes kijken dan iets anders. Een knappe cast nochthans, met Charles Dance, Joss Ackland en Greta Scacchi. De synopsis :"A millionaire past his prime and his young wife arrive in Kenya circa 1940 to find that the other affluent British expatriates are living large as the homefront gears up for war. They are busy swapping partners, doing drugs, and attending lavish parties and horse races. She begins a torrid affair with one of the bon vivants, and her husband finds out and confronts them. The husband and wife decide to break up peacefully, but the bon vivant is murdered and all the evidence points to the husband." 
Which sums it up nicely. Ik denk dat deze film een tweede kans verdiend. Alleen al voor het shot op 47"50'.

Best een schande eigenlijk dat Richard Attenborough's Cry Freedom dan weer niet integraal op YT staat want dit is in mijn opinie een van die films welke verplicht lesmateriaal zou moeten zijn in de middelbare scholen. Net als "Der untergang" en "Christiane F." Die laatste alleen al om de Bieber-heads en Dubstep-wankers échte muziek te leren kennen. But I guess that would be a futile effort. Ahh, progress...
Maar goed, "Cry Freedom" gaat dus over de Zuid-Afrikaanse activist Steven Biko die tijdens zijn gevangenschap door overenthousiaste flikken wordt vermoord en de reis die reporter Donald Woods onderneemt om de waarheid aan het licht te brengen. Klassevertolkingen (alweer) van Denzel Washington en Kevin Kline.

Wat nog gezien? Ah yes, The running man in cine Metro. Shwarzie, exploderende hoofden, overal neonverlichting, kettingzagen, evil corporations,... Een typische 80's action classic quoi. Ook met Yaphet Kotto en Maria Conchita "Whatever happened to her?"Alonso.

Iets totaal anders was natuurlijk Moonstruck van Norman Jewison. Ondanks de koude, harde stoeltjes van Ciné Ambassades en het feit dat ik gruwel van Cher was dit, en blijft dit, een heerlijk hartverwarmende en fantastisch geacteerde romantische komedie. Het helpt natuurlijk als je een zwak hebt voor films over Amerikaans-Italiaanse familias. Nicolas Cage zou hierna de credibility die hij door deze film ontving volledig ondermijnen door het eigenzinnige en van de pot gerukte Vampire's Kiss te maken.

N.B. : Weet iemand nog waarvoor het rampenfonds diende waarvoor op de A.U.B. reklame wordt gemaakt? Het Switel was toch pas in 1994?

Inhaalmanoeuvre : Februari en Maart 1988

"Gaston en Leo in Hong Kong", dé Karnaval-lachhit van 1988. Alsof die tagline de film enigszins verteerbaar zou moeten maken. Niet dus. De Australische soap "Sons and daughters" was destijds een kijkcijferkanon, al even populair als "Neighbours". Daarom leek het Paul Cammermans blijkbaar een goed idee om Pat McDonald, die in S&D gedurende ettelijke jaren de rol van Fiona speelde, mee op de affiche te zetten om meer volk te trekken. Volk trok de film zeker, maar diegenen die een nieuwe "Paniekzaaiers" verwachtten kwamen bedrogen uit. Gruwelijke regie, totaal ongrappige situaties en een finale waar alleen nog een marching band mankeerde om de chaos compleet te maken. Of zat die d'r wél ergens in, I can't remember... Om een idee te geven :

Het is best een schande dat ik nog steeds Oliver Stone's Wall Street niet heb gezien.

Wat ook zonder twijfel een schande is, is dat een prul als "Deux enfoirés à Saint Tropez" 5 weken op de affiche staat en Horror-pareltjes als Dolls en Demons na één of twee weken al verdwenen zijn. Er gaat me toch niemand zeggen dat de brol die Max Pécas op de filmmarkt heeft gegooid ook maar iéts aan cinematografische waarde bezit?

Lamberto Bava's Demoni/Demons draaide in Brabo (where else?) en werd meteen een van mijn persoonlijke genre favorites. Net als Bigas Luna's Angustia is Demons een horrorfilm die de scheidingslijn tussen de film en het kijkend publiek kleiner probeert te maken door het verhaal zich te laten afspelen in een bioscoopzaal. Een zeer geslaagde gimmick en ik moet eerlijk bekennen dat ik meermaals de zaal heb rondgekeken (er was waarschijnlijk hoop en al 5 man in de zaal) om te zien of er geen monsters rondwaarden. Geproduced door de Godfather van de Giallo Dario Argento en met muziek van o.a. Billy Idol en Go West.

Het zeer sexy maar tegelijk heel cheesy Lady Beware met Diane Lane draaide in Ciné Wapper. Deze heb ik later voor een prikje op VHS kunnen bemachtigen bij de uitverkoop van OPUS1.

Diane Lane. Yum...

Amper twee weken later en Demons is reeds van de affiche verdwenen. Gelukkiglijk vervangen door een horrorfilm minstens zo entertaining en geslaagd als Demons nl. Stuart Gordon's Dolls. Stuart Gordon maakte enkele jaren daarvoor zijn doorbraak met de Grand Guignol-klassiekers Re-animator en From Beyond. twee films die je best niet bij een bordje spaghetti nuttigt. Met Dolls maakte hij een iets subtielere film, maar de angst voor knoeselknagende witgesmoelde poppetjes is er nooit meer uitgegaan bij mij. N.B. diezelfde knoeselknagers waren al een nachtmerrie na het kijken van Barbarella. Maar in Dolls zijn ze met meer...

Geen idee waarom ik Nuts was gaan bekijken, ik kan noch La Streisand's kop uitstaan laat staan haar overdramatisch geneuzel.You can take that any way you want. (One word :"Shnoz"!) Waarschijnljik was de selling point voor mij Richard Dreyfuss, welke in de jaren '80 wel kon appreciëren. Whatever happened to him?

Ugh...

En by the way, Streisand als een luxe call girl? I wouldn't touch that with a ten foot pole.

Pun unintended...

Moet toch is kunne lacheneeimeniér!

Binnen een paar dagen begin ik er aan en dan worden de volgende A.U.B's besproken. Heb net gezien dat "Gaston en Leo in Hong Kong" gereleased werd in februari 1988. Een absolute draak van een film. Zware Jongens en Paniekzaaiers waren in vergelijking met deze schaamteloze en gruwelijk ongrappige cash-in ware Citizen Kane's van de Vlaamse Humor. Er was een tijd waar G & L garant stonden voor échte humor, zoals in volgend clipje :