Oktober 1987

Ik heb altijd een zwak gehad voor Bond theme songs, The living daylights van A-ha niet uitgezonderd. License to kill, A view to a kill, zelfs For your eyes only worden niet onterecht nog steeds op de radio gedraaid.

In 1987 nam Timothy Dalton voor de eerste keer de rol van ultieme superspion over van de oudgedienden Sean Connery en Roger Moore. Dalton deed het zeker niet slecht aangezien hij de inherente Englishness en charme heeft om een overtuigende 007 neer te zetten, maar het verhaaltje van TLD was allesbehalve memorabel. License to kill van twee jaar later had een consistentere verhaallijn én betere bad guys in de vorm van Robert Davi en een héél jonge Benicio del Toro. En ook al ben ik fan van Jeroen Krabbé als acteur, in TLD neem je hem nooit serieus als evil mastermind. Mijns insziens kan Krabbé alleen overtuigend "nen Hollander" spelen (zie Paul Verhoeven's De vierde man als je 'm te pakken krijgt). In Ciné Rex dus, The living daylights, Bond 15. 

Who's that girl werd in de grote zaal van Ciné Quellin gedraaid en het bracht me een heel duidelijke les bij: ga nooit naar een film kijken "omdat er niks anders draait wat je nog niet gezien hebt". Wàt Madonna Louise Ciccone wou uitbeelden in deze ramp is me nog steeds onduidelijk, but I'll give it a shot. Het personage is een mix tussen een wannabe Marilyn Monroe en een mongoloïde Betty Boop, met een stem als nagels op een schoolbord en de uitstraling van een door de hond volgescheten huisslof. Wat Griffin Dunne, een anders zeer getalenteerd acteur, in dit onding kwam doen is me een raadsel. Wil je iemand een bekentenis ontfutselen stel ik voor deze drol "A clockwork orange"-gewijs te draaien."After that he'll tell you if he wears ladies underwear". Gruwelijk. Én integraal te bekijken op YT. Enjoy.

Beide zalen van Ciné Metro druk bezocht. In zaal 1 werd The witches of Eastwick gedraaid met Jack Nicholson en drie seksie heksen in de vorm van Michelle Pfeiffer, Susan Sarandon en in mindere mate seksie in mijn opinie, Cher. Nicholson speelt een personage dat op z'n lijf geschreven staat, maar dat doet hij vrijwel altijd. Favoriete quote: "I'm just your average horny little devil". Een heerlijke film met een totaal OTT einde. En door nu de trailer te herbekijken besef ik me dat de gedeclameerde "Hokus Pokus" op de 1.20 mark in 1992 gebruikt is geweest in een vrij bekend Housenummer. Vraag me af of ze daar Sabam hebben voor moeten betalen...

De track in question :

In Ciné Metro II nog een dikke blockbuster nl. Predator met Ahnold Schvarzenegger. Metro II was met zijn "in your face" zaalindeling, net als voor Evil dead II, hier de perfecte zaal voor. Een overdaad aan firepower, explosies, afgerukte ledematen en de immer coole Arnie. 100% actiepulp. Een vrij oninteressante making of via YT gevonden.

En als ik me niet vergis ben ik in Ambassades club 2 gaan kijken naar Take it easy (in Frankrijk gereleased onder de naam "On se calme et on boit frais à Saint-Tropez") van Max Pecas. Ik had reeds gehoord van de films van Pecas en mijn puberende zelf had op een bepaald ogenblik nood aan een softseks-fix. Had moeten beseffen dat als er een film niet expliciet 18+ gekwoteerd was, er ook daadwerkelijk niks te zien zou zijn. Het bleek om een flutkomedietje te gaan dat zich afspeelde aan de Côte d'azur met hoogstens een aantal deernes in monokini. De volledige 72 minuten ongein zijn toch niet te vinden op YT zeker?...

3e week van juni 1987

Het was het einde van het schooljaar en ik herinner me dat onze leerkracht/klastitularis ons voorstelde met z'n allen een film te gaan bekijken in "het Stad". Ik werd, als jonge filmfanaat, aangesteld de filmkeuze te maken. Egoïst dat ik ben, duwde ik hen de richting in van de enige film die ik die week nog niet gezien had. Iets waar ik tot het eind van mijn dagen spijt van zal hebben.

Little shop of horrors is een musical. Zegt genoeg denk ik. Zeker geen voer voor een groep 12-13 jarige jongens. Ellen Greene horen praten (laat staan "zingen") heeft ongeveer hetzelfde effect als nagels op een schoolbord. Iets waar we nét vanaf wilden zijn eigenlijk. De rest van de cast, Rick Moranis, Steve Martin en Bill Murray zijn natuurlijk altijd okee, maar eigenlijk hoopte ik dat het horror-element het van de camp zou winnen en zodoende er nog appeal zou zijn voor jonge adolescenten. Niet dus. En het was mijn schuld... Ik had ze beter naar Amazing stories genomen. Maar die had ik de week ervoor al gezien.

Zegt genoeg denk ik. Jak.

Amazing stories was inderdaad iets helemaal anders, een typische Spielberg productie waarin spanning, suspense en heldhaftigheid hoogtij vierden. Net zoals de eerste drie Indiana Jones-films eigenlijk. Neen, ik rep geen woord over de Crystal Skull-abominatie. Voor mijn part is alles wat Shia Lebeuf aanraakt (ik heb zelfs moeite zijn naam over mijn keyboard te krijgen) eersteklas drek vanaf de pre-productie. Maar goed, Amazing stories was eigenlijk één lange pilot voor een Twilight zone-achtige televisiereeks, met minder griezel maar met meer actie. Ik onthield hiervan het meeste de sekwens met Christopher Lloyd als gruwelijk tirannieke leerkracht. Spijtig genoeg is nergens op YT een volledige aflevering te vinden van de reeks.

N.B. : De rees zou het uiteindelijk maar twee seizoenen rekken wegens tegenvallende kijkcijfers.

Enkele films die ik nog steeds zou willen zien van deze week :

"Over the top" lijkt me een typisch "good guy wins against all odds" geval. Typecasting anyone?

"The Chain" waarvan enkel een paar reviews van te vinden zijn. Maakt het er alleen interessanter op.
http://www.film4.com/reviews/1984/the-chain

"Personal services", een film die in première was gegaan tijdens het 2e festival van de Britse film een aantal weken voorheen. Met de immer geniale Julie Walters. Ook al een moeilijk te vinden item.

Voorlaatste week van 1986

Some good, some very bad.

Een van de slechtste films van 1986 (naast Miracles van enkele weken geleden) moet ongetwijfeld Haunted Honeymoon zijn van en met Gene Wilder. Persoonlijk kan ik Gene Wilder enkel in kleine dosissen verdragen of hij moest gepaard zijn met de immer genietbare Richard Pryor (zie de veel amusantere See no evil, hear no evil). Ook heb ik niks tegen OTT humor, maar HH is zo pijnlijk ongrappig dat ik meermaals geneigd was het af te bollen.

Cine Brabo bewijst andermaal een van mijn favoriete filmzalen te zijn door het lichtjes fantastische Labyrinth te programmeren. Een van mijn allereerste crushes was dan ook meteen een feit, Jennifer Connelly in blue Jeans. Still does it to me, even at my age. Maar goed, de film! Labyrinth is een van Jim "The Muppets" Henson's strafste films, indien mogelijk nóg beter dan The Dark Crystal en dit is volgens mij te wijten aan het feit dat je hier twee (drie als je de baby meetelt) menselijke personages hebt die je meesleuren in Henson's wonderbaarlijke fantasiewereld. David Bowie is een staaltje van perfecte casting geweest als de koning der Goblins, hoewel zijn outfits bij momenten wel de aandacht afleiden, zeker bij het vrouwelijke publiek if you catch my drift. One word : codpiece.

Er valt nog ontieglijk veel te vertellen over dit kleine meesterwerkje dus is het weeral een dikke meevaller dat de "Making of"-docu integraal op YT staat.

Bowie werkte met Trevor Jones aan de superbe Soundtrack, een vinyl die ik grijs heb gedraaid in 1986.

The sequel - a new beginning

“I told you I’d be back.”

Na een inspiratieloze periode ben ik terug van de partij om van deze blog iets leeswaardigs te maken. Een motiverend woordje van een aantal fans kan wonderen doen. Fingers crossed.

De bedoeling is nog steeds de Antwerpse bioscoopbeleving circa 1986 tot 1993 weer te geven in een “first hand account” van belevenissen en impressies gedurende deze formatieve jaren.

De eerste cinemabezoeken die ik me levendig herinner zijn de Disneyfilms in cine Astrid. The Aristocats, Pinocchio, Jungle Book, Bedknobs and Broomsticks en zelfs Condorman in 1981 zijn me bijgebleven ondanks de zeer slechte stoeltjes en de ronduit storende plafondbelichting die tijdens de vertoningen half aanbleef. Het kon de zaaluitbater waarschijnlijk niet veel schelen dat de peuters na de vertoning met scheefgegroeide ruggegraat naar huis moesten hobbelen want een volle zaal was altijd gegarandeerd. Cine Astrid was een van de kleinere bioscopen van het concern, maar nog steeds met het obligate uitstalraam met foto’s langs weerskanten van het al te kleine ticketbooth. Het aanpalende Cine Savoy was ondanks de spiegelende architectuur het complete tegenovergestelde van Astrid. Hier werden de B- tot Z-films gedropt die nét iets te weinig “exploitation”-gehalte hadden om in Ciné Capitole gescreend te worden. Het was dan ook onvermijdelijk dat kinderen die met hun ouders in de rij stonden om voor de n-de keer Bambi te bekijken, geconfronteerd werden met foto’s van het zoveelste Laura Gemser-vehikel. Voor diegenen die niet vertrouwd zijn met deze ebbenhouten deerne zou 1 enkele titel genoeg moeten zeggen : Black Emmanuelle. Ik ben dan ook nooit Cine Savoy binnengeweest, want als ik me herinner was deze zaal opgedoekt nog voor ik de legale leeftijd voor de meeste films had. http://inventaris.vioe.be/afbeeldingen/140665?size=full

Nog jeugdherinneringen zijn Robin Williams in Popeye (1980) waar ik, ondanks een grote Mork & Mindy-fan te zijn, niet van onder de indruk was. Deze miskleun van Altman heb ik gezien toen Cine Odeon nog op de Frankrijklei was, voor deze verkast werd naar de Anneessensstraat en werd opgesplitst in 4 kleinere zaaltjes.

De smeltende Nazi-koppen in Raiders of the lost Ark (1981) in Cine Astra, een van de weinige films die ik met mijn pa ben gaan bekijken. Het was pas jaren later, toen Raiders op teevee kwam dat ik deze scène écht heb kunnen bekijken en niet moest afgaan op de soundtrack om te weten wanneer ik van achter mn vingers kon komen. Ik krijg nog steeds de griebels van die Nazi-beul met z’n brilletje. Creep. Van Cine Astra vind ik spijtig genoeg echt nergens beeldmateriaal terug. Het enige wat ik kan zeggen is dat deze redelijk grote zaal zich schuin over Cine Rubens bevond. Als ik me niet vergis heb ik hier later ook nog The treasure of the four crowns gezien in 1983. Maar dat kan ook in de beruchte Cine Capitole zijn geweest. Maar meer over die zaal later.

De teleurstelling van zowel mijn moeder als grootmoeder bij Being there (1979). Zij hadden een nieuwe Pink Panther verwacht. Één blik op de affiche en ik wist genoeg…

Dit : http://youtu.be/kJicfFcO74E

E.T. (1982) in de grote zaal van Cine Calypso. Nog nooit zoveel volwassen mensen tegelijkertijd weten snikken en snotteren. Een uitverkochte zaal op de koop toe.

Hét zomerevenement in 1980 was ongetwijfeld het bezoek van de toenmalige disco-kings, The Village People. Dit voor de première van hun kitsch-classic “You can’t stop the Music”. Als 6-jarige ben je natuurlijk alleen maar bezig met de catchy tunes en de kleurrijke personages. Wist ik veel wat die kerels allemaal achter gesloten deuren met mekaar uitspookten. Maar zoals verwacht waren zowel moeder als grootmoeder volledig in de ban van deze disco-iconen. De allereerste vertoning in Cine Rex was vanzelfsprekend een big deal.

http://youtu.be/RSMVibnem8Q

Een derde de film in moest de grootmoeder hoognodig. Voor diegenen die het zich nog herinneren, bij Cine Rex was dat eerst de doorzichtig bruine glazen deuren door (die tijdens de voorstellingen achter een dik velouren gordijn schuilden en met het typische *klonk* geluid openden), rechtdoor de marmeren trappen af naar de onderliggende verdieping. Die trappen waren maar half zo diep als gewone trappen dus het was op zich al een opgave om daar vanaf te schuiven en de pols te breken. Niet zo voor “ons ma”. Halverwege de film, geen ma. “Die is wer on den taar gaauwe zekerst?” is vrij vertaald “Zij zal waarschijnlijk aan het babbelen zijn geslagen met iemand.” Tegen het einde van de film nog steeds geen ma. Waarschijnlijk had mn moeder het via de toiletdame vernomen dat “ons ma” van de trap was gedonderd, haar pols had gebroken en naar het ziekenhuis was afgevoerd. You CAN stop the Music dus…

Ik geloof dat een van de laatste films die ik samen met een familielid ben gaan bekijken “Jewel of the Nile” was, eind ’85. In dezelfde Rex.

Vanaf begin ’86 startte mijn avontuur als zelfstandige filmfreak.