Begin November 1987

Een aantal weekjes geskipped aangezien de programmatie niet bijster veel verandering toonde. Twee keer Sean Connery in de bioscoop begin november: "Zhe neim of zhe Rowsh" is al aan z'n 47ste week bezig, nu in Odeon 4, dus met andere woorden "aan het uitbollen" en in Ciné Rubens wordt Brian De Palma's The Untouchables vertoond. De perfecte zaal om de scope van De Palma's visie eer aan te doen. Een meester in het opbouwen van set-pieces, het optimale gebruik van architectuur (check in deze film zijn ode aan de trappenhuis-sekwens van Battleship Potemkin), fantastisch camerawerk en een kippevelbezorgende soundtrack. In The Untouchables kan ik de anderzijds irritant egotrippende Kevin Costner nog redelijk verdragen, maar dit heeft alles te maken met het tegengewicht dat El sympatico Sean Connery brengt. Memorabele quote uit de film: "You wanna know how to get Capone? They pull a knife, you pull a gun. He sends one of yours to the hospital, you send one of his to the morgue. *That's* the *Chicago* way!"

Taylor Hackford's La Bamba werd in Ciné Sinjoor vertoond, het waargebeurde verhaal van Ritchie Valens, één van de zoons in een uitgeweken Mexicaanse familie die door zijn onmiskenbare talent als songschrijver zijn familie uit de armoede wist te redden. Tot groot ongenoegen van zijn lager aan wal geraakte broer. Valens zou op 17-jarige leeftijd vroegtijdig aan zijn einde komen bij een vliegtuigongeluk, samen met Buddy Holly en The Big Bopper. Het enige wat aan te merken valt op deze anderzijds geslaagde muzikale biopic is dat Lou Diamond Philips in 1987 al te oud was om een 17-jarige Mexicaanse jongen te spelen. Dàt en het feit dat hij itt tot de echte Valens een veel te fotogeniek smoeltje had. Volledige film op YT te vinden.

Spaceballs is Mel Brooks' "humoristische" visie op het Star Wars fenomeen. Buiten enkele spitsvondige sightgags ("Comb the desert") en woordspelingen vond ik hier niks om mee te lachen. Nu nog steeds niet... Idioot and not in a good way.

Robocop in Metro II. Pure awesomeness. The cast, look, pacing, music, costumes, gore, gags, aaaargh!
Paul Verhoeven is een ongelofelijke regisseur die zelfs nu nog steeds keer op keer classics produceert. Buiten misschien Starship troopers en Hollow man gerekend, not so classic. Maar sinds Verhoeven terug is gekeerd naar Nederland, heeft hij blijkbaar nieuwe inspiratie opgedaan en heeft hij met Zwartboek een uitermate knappe WWII film aan zijn palmares toegevoegd.

Oktober 1987

Ik heb altijd een zwak gehad voor Bond theme songs, The living daylights van A-ha niet uitgezonderd. License to kill, A view to a kill, zelfs For your eyes only worden niet onterecht nog steeds op de radio gedraaid.

In 1987 nam Timothy Dalton voor de eerste keer de rol van ultieme superspion over van de oudgedienden Sean Connery en Roger Moore. Dalton deed het zeker niet slecht aangezien hij de inherente Englishness en charme heeft om een overtuigende 007 neer te zetten, maar het verhaaltje van TLD was allesbehalve memorabel. License to kill van twee jaar later had een consistentere verhaallijn én betere bad guys in de vorm van Robert Davi en een héél jonge Benicio del Toro. En ook al ben ik fan van Jeroen Krabbé als acteur, in TLD neem je hem nooit serieus als evil mastermind. Mijns insziens kan Krabbé alleen overtuigend "nen Hollander" spelen (zie Paul Verhoeven's De vierde man als je 'm te pakken krijgt). In Ciné Rex dus, The living daylights, Bond 15. 

Who's that girl werd in de grote zaal van Ciné Quellin gedraaid en het bracht me een heel duidelijke les bij: ga nooit naar een film kijken "omdat er niks anders draait wat je nog niet gezien hebt". Wàt Madonna Louise Ciccone wou uitbeelden in deze ramp is me nog steeds onduidelijk, but I'll give it a shot. Het personage is een mix tussen een wannabe Marilyn Monroe en een mongoloïde Betty Boop, met een stem als nagels op een schoolbord en de uitstraling van een door de hond volgescheten huisslof. Wat Griffin Dunne, een anders zeer getalenteerd acteur, in dit onding kwam doen is me een raadsel. Wil je iemand een bekentenis ontfutselen stel ik voor deze drol "A clockwork orange"-gewijs te draaien."After that he'll tell you if he wears ladies underwear". Gruwelijk. Én integraal te bekijken op YT. Enjoy.

Beide zalen van Ciné Metro druk bezocht. In zaal 1 werd The witches of Eastwick gedraaid met Jack Nicholson en drie seksie heksen in de vorm van Michelle Pfeiffer, Susan Sarandon en in mindere mate seksie in mijn opinie, Cher. Nicholson speelt een personage dat op z'n lijf geschreven staat, maar dat doet hij vrijwel altijd. Favoriete quote: "I'm just your average horny little devil". Een heerlijke film met een totaal OTT einde. En door nu de trailer te herbekijken besef ik me dat de gedeclameerde "Hokus Pokus" op de 1.20 mark in 1992 gebruikt is geweest in een vrij bekend Housenummer. Vraag me af of ze daar Sabam hebben voor moeten betalen...

De track in question :

In Ciné Metro II nog een dikke blockbuster nl. Predator met Ahnold Schvarzenegger. Metro II was met zijn "in your face" zaalindeling, net als voor Evil dead II, hier de perfecte zaal voor. Een overdaad aan firepower, explosies, afgerukte ledematen en de immer coole Arnie. 100% actiepulp. Een vrij oninteressante making of via YT gevonden.

En als ik me niet vergis ben ik in Ambassades club 2 gaan kijken naar Take it easy (in Frankrijk gereleased onder de naam "On se calme et on boit frais à Saint-Tropez") van Max Pecas. Ik had reeds gehoord van de films van Pecas en mijn puberende zelf had op een bepaald ogenblik nood aan een softseks-fix. Had moeten beseffen dat als er een film niet expliciet 18+ gekwoteerd was, er ook daadwerkelijk niks te zien zou zijn. Het bleek om een flutkomedietje te gaan dat zich afspeelde aan de Côte d'azur met hoogstens een aantal deernes in monokini. De volledige 72 minuten ongein zijn toch niet te vinden op YT zeker?...

De week van 11 september 1987

Heel bizar dat mn scanner dit in twee verschillende tinten rood inscant terwijl de voorkant en achterkant van de A.U.B. exact dezelfde kleur hebben. Soit. Je zult het misschien niet merken op de scan, maar vanaf deze uitgave hadden de makers van de flyer (want dat is het eigenlijk toch) beslist om van het gebruikelijke drieluik een vierluik te maken. Misschien met oog op de reklame die er stelselmatig meer en meer in ging kruipen.

In Cine Rex werd "Good morning, Babilonia/Babylon" getoond. Heel bizar dat dit in deze zaal moest gebeuren want deze film was absoluut geen publiekstrekker, ondanks dat het een film was over de glorificatie van het medium cinema. Geregisseerd door de broers Taviani en met als bekendste acteurs Vincent Spano en Greta Scacchi, ging deze over twee broers die in de jaren 20 van de vorige eeuw naar Amerika emigreren om werk te vinden in de boomende filmindustrie. Niet gezien, deze film, buiten enkele fragmenten op YT, maar de scope van deze film paste volgens mij beter in een zaal als Cine Rubens.

Wel gezien : "The American way" (in de US "Riders on the storm"), een totaal van de pot gerukte film over een groep Vietnamveteranen die vanuit een kramakkelijk vliegtuig via TV-piraterij de mensen op het vaste land een geweten willen schoppen. Dennis Hopper was volop aan het afkicken van zijn talrijke verslavingen en deze film kan min of meer beschouwd worden als het ultieme excorsisme van zijn Easy Rider persona. Hoewel hij nadien wel in Flashback een soortgelijke hippie-rebel zou spelen en in zijn verdere carrière volop zou blijven refereren naar het gedachtengoed van de sixties. Kort na "The American way" zou Hopper terug volop een bankable acteur worden na het succes van "Blue Velvet". Zoals gezegd, een bizarre film die 3 prijzen zou wegkapen op het Filmfestival van Avoriaz terwijl er nochthans geen enkele vorm van fantastiek of horror in terug te vinden is. De film is integraal, maar niet in topkwaliteit terug te vinden op YT.

En een heel ge(s)laagde review kun je hier vinden :

De Grand guignol-komedie was ín, in de jaren 80. Films als o.a. Re-animator en Return of the living dead bewezen dat als je OTT horror mixt met slapstick je een gegarandeerde hit aan je handen hebt. Niets nieuws voor regisseur Sam Raimi, die met zijn eerste Evil dead al de grens in het gore-genre wist te verleggen. Met zijn sequel moest hij gedacht hebben "let's crank it up a notch" en de notch werd vervolgens op 11 gezet. Met een immense grijns op m'n gezicht kocht ik mijn ticket voor Metro II. Wist die kassierster veel dat ik bijna 3 jaar te jong was om binnen te mogen. Met dezelfde grijns stapte ik twee uur nadien terug buiten... Evil dead II was een rollercoaster-ride, niet alleen omwille van het beweeglijke camerawerk, maar ook om de hilarische acteerprestatie van Raimi-regular Bruce Campbell. Kettingzagen worden in het rond geslingerd, oogballen vliegen in het rond, ... De ultieme kick voor een teenage gorehound. De volledige film is, in redelijke HD, te vinden op YT : http://youtu.be/yl1nRZHREXw

De trailer hier :

Eind augustus - begin september 1987

RIP Tony Scott. Deze zeer getalenteerde regisseur verliet ons eerder dit jaar, maar laat een resem films na die steeds onmiskenbaar van zijn hand komen. Hij mocht dan wel diegene zijn die als eerste actiesekwensen met een (té) beweeglijke camera in beeld bracht, met alle koppijn vandien, maar hij was ook de regisseur die als geen andere gebruik maakte van licht, kleur en schaduw. Noem het de MTV-stijl van regisseren, maar in de jaren 80 was deze vormgeving nieuw, fris en fancy. Fris en fancy was ook zijn vervolg op de Blockbuster Beverly hills cop, een sequel minstens zo entertainend als het origineel. Opnieuw wordt Beverly Hills in beeld gebracht als de speelplaats van de Amerikaanse High society en weer worden Rosewood en Taggart door bad-ass, foul-mouth cop Foley op sleeptouw genomen om een zaak op te lossen. But this time, it's personal.

80's cutie pie Shelley Long werd gekoppeld aan een wel heel irritante Bette Midler in Martin Brest's Outrageous Fortune . Twee extreme persoonlijkheden die een mysterie oplossen en op het einde vriendjes worden was toen al tig keer gebruikt geweest als leidraad voor een film en hier met wisselende resultaten. Het personage van Midler zó uitermate ordinair en grofgebekt dat het bij momenten een zure appel is om in te bijten. De hele film is (in stukken weliswaar) te bekijken op YT.

Nog te bekijken : Walter Hill's "Extreme prejudice". Michael Ironside én William Forsythe als bad guys? Kàn dit slecht zijn?